Weet je het nog van jaren geleden? Van ’t stripverhaal uit de Libelle: Jan, Jans en de kinderen? Juist! Die dikke rode kater. Die was een je-weet-wel-kater. Hij wilde liever niet zeggen wat er aan de hand was. Maar een goed verstaander had aan dat “je-weet-wel” genoeg.

Hunter is nu ook een je-weet-wel-Heidewachtel. Een week of drie geleden is het toch echt gebeurd: Hunter de Heidewachtel is gecastreerd. Al ruim vijf maanden geleden was ie een chemische “je-weet-wel”. Met een chip in z’n nek werd toen z’n hormoonhuishouding ontregeld. Maar de chip begon zichtbaar uit te werken. En daarom hebben z’n baasjes besloten tot de onherroepelijke ingreep.

Hunter was al in het nest een hondje dat de kaas niet van z’n brood liet eten. En ook in en rond z’n nieuwe huis in Almere zocht hij met enthousiasme de grenzen en de consequentheid van z’n baasjes op. Dat was allemaal nog wel onder controle te houden. Anders werd het toen hij wat ouder werd en hij duidelijk interesse voor (loopse) teefjes begon te tonen. Toen was het hek van de dam. Natuurlijk heeft elke reu meer dan gemiddelde interesse voor een loops teefje. Maar Hunter liet er zelfs z’n baasjes voor in de steek. Hij verdween spoorloos in het donker en was in geen velden of wegen meer te bekennen. Pas later vond z’n ongeruste baas hem in het spoor van een loopse Labrador. Dat was niet voor herhaling vatbaar. Ook op jachthondentraining was er met Hunter geen land te bezeilen als er een teefje met een zweem van loopsheid in de buurt was.

Op de jachthondentraining werd het dominante gedrag van Hunter al met castratie in verband gebracht. Maar daar wilde z’n baas niet aan. “Dat hebben alle mannen” wist de trainster overtuigend te melden. Dus als compromis werd het chemische castratie. Dat werkt wonderwel goed. Hij bleef geïnteresseerd in teefjes, maar na de chip bleef het bij uitbundig spelen. Rijden, zelfs als hij niet op een teefje zat, was er niet meer bij. Ook werd z’n hele gedrag wat milder, zonder overigens z’n karakter van haantje de voorste te verliezen. Helemaal goed dus.

Maar na een maand of vijf kreeg Hunter weer meer interesse voor loopse teefjes, begon hij weer wat te rijden, meer geurvlaggen uit te zetten en ook meer z’n baasjes te testen. En na ampel beraad ging z’n baas toch overstag. Het moest dan maar gebeuren. Oeps…

Eerst had Hunter nog uitstel van executie. Op de afgesproken tijd bij de dierenarts. Maar die had vergeten te melden dat Hunter wel nuchter moest zijn. En z’n baasjes hadden er niet aan gedacht. Maar een paar dagen later was het toch zo ver. ’s Ochtends werd Hunter gebracht en rond de middag weer gehaald met een grote hechting en zonder z’n balletjes.

Om de hechting te beschermen had hij een rompertje aan gekregen. Maar op de tweede dag had hij daar al een gat in geknaagd. Dus toen moet hij 8 dagen met de bekende lampenkap om z’n kop lopen. Met uitlaten mocht die er gelukkig wel af. Op doen vond Hunter geen probleem, want tegelijkertijd kreeg hij dan een lekker snoepje. Na 10 dagen was de wond prima geheeld en mocht de hechting eruit.

Hunter de Heidewachtel met rompertje

Hunter de Heidewachtel met rompertje

Nu na drie weken zien we weer meer rust in z’n gedrag komen. Hij is wel die eigenwijze opdonder gebleven die z’n bazen tot het uiterste dwingt om consequent te blijven. Maar sinds hij echt ‘je-weet-wel-is’, zijn de scherpe randjes er weer af.

Advertenties