Dat smaken verschillen, is een bekend feit. Zo hebben de bewoners van een huis in de buurt, hun voortuin met twee grote zittende betonnen leeuwen “verfraaid”. Inderdaad, smaken verschillen. Hunter had daar nooit zo’n oog voor. Maar kort geleden kwamen de leeuwen opeens op z’n radar. En hoe. Tijdens de laatste ronde , zo rond elf uur, liep Hunter met z’n baas in de buurt van het huis met de betonnen leeuwen. Hunter liep los, wat te snuffelen. Opeens verstarde hij en nam een alerte houding aan. Vanuit de kelder, waarschijnlijk uit z’n tenen begon hij te grommen, kort daarna gevolgd door diepe blaffen. Het leek zelfs of hij een aanvalshouding aannam. Hij had het zichtbaar niet op die betonnen kolossen. Opmerkelijk is dat Hunter die levenloze leeuwen al heel vaak is gepasseerd, maar pas nu zag hij er een bedreiging in. Maar zoals ook al in voorgaande berichten gemeld, Hunter is zich wat meer van z’n omgeving bewust dan toen hij nog wat jonger was.

Hunter wilde de leeuwen op die avond ook niet passeren, als een nukkige ezel zette hij zich schrap. Geïnspireerd door de Dog Whisperer besloot z’n baas direct de kwestie aan te pakken. Afleiden door een snoepje, aanmoedigende woorden en dan grote cirkels voor en langs de leeuwen lopen. Misschien wel 15 of 20 keer, tot Hunter uiteindelijk zonder bokken langs de leeuwen liep en zelfs ook voor zo’n grijze leeuw ging zitten. Patiënt genezen!

Nog een dierenverhaal. Hunter op stap met z’n vrouwtje. Ze zijn al een poosje weg als de telefoon gaat. Help! Hunter zit aan de plas vlakbij een dreigende zwaan en hij wil daar niet weg! Als een speer vliegt de baas naar de plas waar een zwanenpaar een nest heeft gebouwd. Een van de zwanen probeert die brutale Heidewachtel met veel omhaal duidelijk te maken dat hij daar echt teveel is. Maar Hunter laat zich – in tegenstelling tot een paar levenloze betonnen leeuwen – niet uit het veld slaan door zo’n briezende zwaan. Luidkeels blaft hij de zwaan toe dat hij toch niet bang voor ‘m is. Z’n vrouwtje is dat wel en ook de baas heeft het niet zo op zo’n klapwiekende zwaan. Maar goed, redding is ter plaatse. “Hunter!” roept z’n baas. Even is Hunter uit evenwicht en komt in een reflex naar de baas toe gerend. Die weet zich al de overwinnaar en stapt overmoedig op de lijn die Hunter in het veld wel om houdt. Maar de zwaan blijft ook de aandacht trekken en… floep Hunter trekt de lijn in een streep onder de schoen van de baas vandaan en rent weer als een dolle op de zwaan af. Nadat de baas opnieuw een paar keer naar Hunter heeft geroepen, komt hij zowaar weer aangerend. Dit keer wordt de lijn stevig onder de schoen geklemd en komt een eind aan het duel. Pffft. Met de schrik in de benen vervolgt het vrouwtje de ronde en gaat de baas weer naar huis. Hunter is dan natuurlijk weer op zoek naar de volgende uitdaging!

Advertenties