Hunter blijkt toch gelukkig met Gulliver (zie To bench or not to bench). ’s Avonds rond 23.00 uur erin en zonder kik er rond een uur of half zeven, kwart voor zeven er weer uit. Ondertussen is Hunter al zo getraind dat hij met het commando ‘wacht’ in z’n huisje blijft zitten totdat hij met ‘vrij’ eruit mag. Ja, z’n baasjes zijn dik tevreden!

Buiten begint hij meer z’n eigen gang te gaan. Het water begint te trekken, andere honden zijn onweerstaanbaar en voor fietsers heeft hij ook steeds meer interesse. Maar met wat tips uit de puppytraining begint het tij wel te keren. Natuurlijk is de baas kansloos als Hunter los loopt en hij een leuk hondje op z’n radar krijgt. Maar als hij tussen het stoeien door dat gedroogde stukje kip plotseling ziet, moet hij schaken op twee borden. Dat is dan het moment dat de baas snel de riem kan omleggen om het commando weer over te nemen. Dat stukje kip doet het ook om met volle aandacht voor de baas langs de plas met de eendjes te lopen. En roepen met het laten zien van dat lekkere hapje is genoeg om te komen aanstormen. Nee, nog niet elke keer maar er is absoluut verbetering te zien.

Niet dat Hunter de Heidewachtel er altijd van door is hoor. Zeker niet, maar ’t zijn van die momenten. Hij blijft de baas nog steeds trouw in de gaten houden en komt nog steeds bij ‘m terug als die stil blijft staan en Hunter al vooruit is gelopen.  Als de kleine baas moet voetballen en Hunter gaat mee, staan de toeschouwers rond het veld er zelfs van te kijken. Hunter scharrelt lekker om de baas heen, rent niet het veld op, gaat niet achter de bal aan, blaft niet en kruipt van tijd tot tijd lekker dicht tegen een voetbaltas aan. Hunter is een graag geziene supporter en krijgt daarvoor de credits van jong en oud!

Dat Hunter al behoorlijk getraind is, zie je op dit filmpje:

Advertenties