De vlag hangt uit, want Hunter heeft z’n lange nacht herhaald! Opnieuw kroop hij – onder protest – rond kwart over elf z’n bench in en kwam er pas om half zeven weer uit. En dit keer gaf hij dat niet met een blafje aan. Nee, het was simpelweg tijd om op te staan! Hunter lag als een sfinx doodstil te kijken in z’n bench. Maar uiteraard ging hij als een speer mee naar buiten om het grasveldje te besproeien. Hunter lijkt na twee weken in Almere, de weg naar ononderbroken nachten definitief te zijn ingeslagen. Da´s goed nieuws!

Het waren twee intensieve weken. Tijd om de stand van zaken op te maken. Waar staat Hunter nu?

Luisteren gaat erg goed. Hunter loopt bijna altijd los. Er zijn weinig plekken in de buurt waar hij auto’s kan tegen komen en daar profiteert hij maximaal van. Hij houdt z’n baasjes scherp in de gaten en is ook makkelijk terug te halen. Stokstijf stilstaan is voldoende om hem bij de baas te laten terugkeren. Rustig gaat hij dan bij de voeten van de baas zitten. Even kort roepen, op de hurken, armen wijduit, “kom voor” roepen en hij dendert op de baas af. Zitten doet hij bijna altijd op commando, de reflex om vooruit te rennen vlak bij huis wordt zienderogen minder. Een 10 met een griffel!

Zindelijkheid is nog een aandachtspunt. Niet voor Hunter, maar voor z’n baasjes. Met open ogen tuinen ze er soms nog in. Te lang wachten, nog even dit doen, niet opletten en hupsakee, vooral op het vloerkleed. Gelukkig alleen plasjes. Maar bij heldere dagen van de baasjes is er geen vuiltje aan de lucht, uh op de vloer.

De bench dan. Nog steeds niet het heerlijke hol. Ondanks dat al z’n maaltijden op z’n bed worden geserveerd, snoepgoed ook daar wordt afgeleverd, kluifjes en ander grut voorhanden zijn, is de bench voor Hunter nog niet echt vertrouwd. Altijd discussie, soms even, soms vijf of tien minuten, soms een uur, maar altijd weerwoord.

Over eten gesproken. Hunter heeft nu echt eetlust. Liet hij de eerste paar dagen nog wel eens wat staan om kort daarna weer terug te komen, nu is de bak snel leeg. Hij houdt van eten! Baknijd heeft Hunter helemaal niet. Als oefening wordt hij tijdens het eten een keer geaaid en wordt z’n bak even omgeroerd. Hij vindt het prima. Hij wordt wel wat ongedurig als hij ziet dat z’n baasjes met zijn eten beginnen. Maar ondertussen heeft hij geleerd dat als hij te opdringerig wordt, dat ze dan stokstijf blijven staan en er even niks met eten gebeurd. Een beetje uit de buurt blijven en rustig zitten is het recept om snel aan de bak te kunnen. En dat werkt erg goed!

Hunter is nu ook behoorlijk gesocialiseerd. Hij is een stoïcijnse Heidewachtel, die niet snel van z’n stuk is te brengen. In ontmoetingen met andere honden laat hij zich niet het kaas van het brood eten. Klein maar dapper. Toppunt was dat hij tijdens het spelen boven op de rug van een Golden Retriever teefje ging zitten! Haar baas zei weliswaar dat ze erg onderdanig was, maar die kleine dreumes overrompelde haar gewoon met z’n brutaliteit.

Kortom, Hunter de Heidewachtel heeft het naar z’n zin in Almere! En z’n baasjes zijn ook erg blij met ‘m. Nu is voor hen de tijd aangebroken om wat slaap bij te tanken. Want bijna twee weken gebroken nachten begint qua fitheid toch wel tol te eisen.

Na twee weken dagelijks lief en leed op de blog gedeeld te hebben, zal de frequentie wat op de ontwikkeling van Hunter worden aangepast. Voorlopig zal van het spannende feuilleton ‘Hunter in Almere’ twee keer per week een aflevering worden geschreven. Meld je (in de rechterkolom) aan voor de nieuwsbrief om automatisch per e-mail bericht te krijgen als er een nieuw verhaal is geplaatst.

Wordt vervolgd!

Lees hier algemene informatie over de Heidewachtel.

Advertenties