De nacht voltrekt zich ondertussen in een duidelijk patroon. Hunter gaat rond 23.00 rustig in de bench en meldt zich rond half vijf. Dan heeft hij vast een plasje in z’n huisje gedaan. Desondanks kan hij ook buiten nog wat opluchting vinden. Weer even onrustig terug de bench in, een of twee keer ‘instralen’ en vervolgens om half zeven appèl. De nachten zijn dus nog steeds gebroken voor z´n baasjes. En elke ochtend gaat de wasmachine aan om z´n benchkleedje te wassen. Hoe gaan we dat patroon doorbreken? Het wordt weer tijd voor een consult met Paula (Van Die Hage tot Gouwe).

De dag is relatief rustig verlopen. Het is is duidelijk dat Hunter een sterke roedelleider nodig heeft, want hij pakt elke centimeter die er ligt. Hij begint nu ook het springen te ontdekken: springen op de stoel, op de bank, op een tafeltje. Daarin wordt hij natuurlijk consequent gecorrigeerd. Daar is hij het dan niet mee eens en gaat de discussie aan met een beet. Direct merkt Hunter dat hij daarvoor aan het verkeerde adres is waarop een nekbeet volgt. Is dat argument niet overtuigend genoeg, dan wordt de zware artillerie uitgerold: de vinger achter in z’n keel. Daarmee is direct de discussie over en laat Hunter met een lik merken dat hij echt overtuigd is. Maar dat neemt niet weg dat hij het een poosje later niet opnieuw probeert…

Met plasjes in huis kan Hunter de Heidewachtel z’n baasjes nog steeds verrassen. Plassen na het slapen en na het eten hebben zij ondertussen scherp in de gaten. Maar in z’n dolle buien kan Hunter voor een natte surprise party zorgen door plotseling even door z’n poten te zakken en een plasje af te leveren. En dat uiteraard meestal op het vloerkleed, niet op de parketvloer. Op de dag is het meestal wel een keer of twee raak. Gelukkig blijven de verrassingen klein. Grote verrassingen houdt Hunter voor in de frisse lucht.

Lees hier algemene informatie over de Heidewachtel.

Advertenties